ΕΠΕΙΔΗ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΧΤΥΠΑΕΙ ΠΑΝΤΑ ΤΟΥΣ ΑΝΥΠΕΡΑΣΠΙΣΤΟΥΣ...

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που αγαπούσε τα κοχύλια και χαιρόταν όταν έβρισκε μικρά σπάνια πρασινάκια στην άμμο...
Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που θυμόταν όσα είχα ξεχάσει από καιρό και μου τα θύμιζε και μένα…
Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που ήθελε να κάνει μαζί μου ένα παιδί.

Κάποτε…μια γυναίκα έκλαψε στην αγκαλιά μου γιατί φοβόταν μη με χάσει, κουρνιασμένη σαν κουτάβι με κοιτούσε γεμάτη απορία, με κείνη την απορία των μικρών παιδιών που τους γλίστρησε το παγωτό απ το χωνάκι χωρίς να καταλάβουν πως ακριβώς και πότε… αδιαφόρησε ο Θεός για τα μικρά παιδιά.

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που μ έκανε να νιώθω ο πιο σημαντικός άντρας στον κόσμο.
Μια γυναίκα που άντεχε τις λέξεις των ποιημάτων και συνομιλούσε με τους ήρωες στις ταινίες… που έκλαιγε στ αλήθεια όταν πονούσαν οι καλοί και έβριζε δυνατά όταν γίνονταν αδικίες…

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα με μεγάλα μάτια που οδηγούσε με τον πιο αθώο τρόπο το πιο άνομο αμάξι του λεκανοπεδίου και χόρευε μεσ’ τις λέξεις επαρχιώτες αστυνόμους… μια γυναίκα που αγαπούσε τα κατσαβίδια, τα μαστορέματα και τους αφρούς στο νεροχύτη… είναι θεραπευτικό έλεγε, το πλύσιμο των πιάτων…

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που γελούσε στο κρεβάτι πριν το σεξ και έλεγε ευχαριστώ – μιας και τίποτε δεν είναι αυτονόητο – μετά… μια γυναίκα φιλαράκι που πίστευε ότι η αποκλειστικότητα στον έρωτα είναι πράξη ελευθερίας και η μοιχεία ανύπαρκτη έννοια… αν προδίδεις κάτι μοιχεύοντας, αυτό είναι τα όνειρά σου… έλεγε…

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα από ατσάλι που μπορούσε να μιλάει ακούραστα σε όποιον γύρευε βοήθεια και να σηκώνει τα βάρη των ανθρώπων και τις λύπες… μια γυναίκα από πορσελάνη που γινόταν θρύψαλα απ τον δόλο και την πονηριά

Μια φορά μπήκε στο δρόμο μου μια γυναίκα σχεδόν κατά λάθος και μ έκανε να συναντήσω τα όριά μου και να τρέμω πετώντας φοβούμενος το φόβο της… μια γυναίκα που πίστευε ότι μπορώ να πετάξω και περίμενε να κόψω τα σκοινιά μου έστω κι αν αυτό σήμαινε ότι θα φύγω μακριά της…

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που αγαπούσε την μελιτζανοσαλάτα και μπορούσε να ζήσει πίνοντας τσάι γιασεμί, μια γυναίκα με τρία παιδιά που τολμούσε να ονειρεύεται και μετά τα σαράντα τα σαράντα κύματα… που χοροπήδαγε σαν κατσικάκι και ξεκαρδιζόταν με κάθε ευκαιρία …

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα που γλίστραγε επικίνδυνα στη θλίψη όταν ένιωθε ότι δεν την αγαπάω, που δυσκολευόταν να αντέξει τη σιωπή και τον ορθολογισμό… και έτρεχε να κρυφτεί μακριά από όσους υπονομεύουν το συναίσθημα…

Κάποτε είδα αυτή τη γυναίκα να φεύγει και άπλωσα τα χέρια μου…

Κάποτε γνώρισα μια γυναίκα… κι όλο πάλι απ την αρχή…………………………………………….



ΚΑΠΟΤΕ ΓΝΩΡΙΣΑ ΕΝΑΝ ΑΝΤΡΑ ΠΟΥ ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ ΓΡΑΨΕΙ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΓΙΑ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ...